Hodowla Stellanova buldog francuski

                                     

  * JAKI JEST BULDOG FRANCUSKI
*
HISTORIA RASY
*
WZORZEC RASY Buldog francuski
*
DLACZEGO BULDOG francuski
*
GDZIE KUPIC BULDOGA francuskiego
 

JAKI JEST BULDOG FRANCUSKI

Buldog francuski - mała, dziwna figurka przypominająca swym wyglądem coś pośredniego między mopsem, buldogiem angielskim a koboldem ze skandynawskiej sagi.  Niecodzienny wygląd i ciekawe cechy charakteru sprawiły, że fascynowały one ludzi przez ostatnie dwa stulecia, zdobywając w szybkim tempie rzesze zwolenników. Buldog francuski to niesamowicie radosny zawsze gotowy do zabawy malutki piesek.  Buldożek francuski może być trzymany w domu z ogrodem jak również dobrze będzie się czuł  w maleńkim mieszkanku. Buldog jest dobrym towarzyszem dla osób starszych lub niepełnosprawnych, jak również wspaniałym kompanem dla dzieci.  Ma skrócony przewód nosowy i zdarza się , iż  czasami chrapie.  Buldożek francuski jest jednym z rzadkich psów o tak osobliwym i groteskowym wyglądzie.  Wygląda groźnie a w rzeczywistości jest bardzo łagodny. Buldog francuski to pies bardzo uważny i  mało szczekający.

do góry

 

HISTORIA RASY buldog francuski 

Rasa uchodzi za stosunkowo młodą.  Większość kynologów datuje powstanie rasy na XIX wiek, a jako miejsce jej powstania wskazuje Francję.   Nie ma jednak jednomyślności w kwestii, skąd buldogi, zwane później francuskimi, przybyły do Francji i jakie rasy psów złożyły się na ich powstanie.  Pierwsze zapiski, mówiące o małych psach z krótką kufa znajdujemy u Konfucjusza w 1700 roku p.n.e.   Rasa ta, najprawdopodobniej wywodzi się podobnie jak wszystkie psy bojowe, od Molosów z Epiru i Cesarstwa Rzymskiego, ma związki krwi z buldogami z Wielkiej Brytanii, średniowiecznym Alano, dogami i małymi dogowatymi rasami z Francji.  Nazwa "boldogge" lub "banddogge" pojawiła się dopiero około 1500 roku - w wolnym tłumaczeniu oznacza psa łańcuchowego, czyli wiązanego w czasie dnia, a spuszczanego w nocy.    Nazwę "bulldog" po raz pierwszy znajdujemy w liście z 1631, w którym to Prestwick Eaton zamawiał u Georga Willinghama dwa buldogi, które potrafiły ponoć w sposób doskonały łapać zębami byki.  Psy te były używane w popularnej w ówczesnych czasach rozrywce tłumów, szczuciu byków a następnie walk psów.  Zaczęto więc hodować psy, które oprócz siły posiadały by również zwrotność, szybkość i zaciętość. W związku z tym podjęte zostały próby krzyżowania ówczesnych buldogów z terrierami aż do roku 1858, kiedy to walki ostatecznie zostały zabronione. Nie potrzebne były już zwierzęta tak duże, silne i agresywne, zaczęto więc powoli zmieniać buldogi,  tak aby uzyskać psy spokojniejsze, łagodniejsze i w ten sposób powstała miniaturka dawnego psa bojowego pod nazwą "toy-bulldogge".  Zwierzęta te szybko zyskały sobie popularnoć zarówno w biednych warstwach społecznych jak i wśród klasy średniej we Francji i Belgii. Toy-buldog stawał się powoli rasą francuską, która szczególnie dużo miłośników znalazła w okolicach Paryża.

 

Buldog francuski z końca XIX wieku

Wygląd zewnętrzny psów z biegiem czasu ulegał stopniowym zmianom. Nie da się dzisiaj powiedzieć, w jaki sposób postępowali hodowcy, jakie zmiany są efektem celowej hodowli, a jakie wynikiem przypadku. Mały buldog był psem ludzi ubogich, wśród zachowanych nazwisk hodowców znajdujemy nazwy zawodów: handlarz, karczmarz, szmaciarz, chłopiec na posyłki, tragarz, właścicielka domu uciech. Nie ma jednoznacznej teorii w jaki sposób psy te przywędrowały z Anglii do Francji.  Prawdopodobnie przybyły tam wraz z koronkarzami, którzy przybyli z Nottingham i osiedlili się w okolicy Calais.  I właśnie we Francji zaczęto je krzyżować z innymi rasami.  Według niektórych kynologów buldog francuski powstał w wyniku skrzyżowania buldoga z mopsami,  inni wskazują na krzyżówkę buldoga z psami hiszpańskimi,  jak również na krzyżówkę z psami używanymi do tępienia gryzoni i małymi dogowatymi z północnej Francji i Belgii. Joan Palmer w książce pt. "Psy rasowe" stwierdza, że buldog francuski prawdopodobnie pochodzi od małego buldoga angielskiego, zabranego do Francji przez koronkarzy z Nottingham, lub od psów sprowadzonych do Francji z Hiszpanii.  Dr Rousselet-Blanc w książce "Pies" wydanej przez Larousse'a pisze, że wg najbardziej prawdopodobnej hipotezy pojawił się we Francji w XIX wieku wraz z angielskimi robotnicami przemysłu włókienniczego, po czym został skrzyżowany z różnymi psami używanymi do tępienia gryzoni i małymi dogowatymi z północnej Francji i Belgii.  Z kolei polski kynolog Lubomir Smyczyński twierdzi, że w żyłach buldoga francuskiego płynie krew dawnych brytanów z domieszką krwi pinczera lub teriera.  Britta Branders dodaję, iż niewątpliwie krzyżowano je z terierami i mopsami. Pozostawiono przy tym nieumyślnie uszy, które stopniowo przekształcono w charakterystyczne, nietoperzowate.

 

W 1625 roku w Hiszpanii wybito medal z głową psa. Jest ona bardzo zbliżona do głowy buldoga francuskiego.  W Ameryce Południowej, na obszarze Chincha w środkowej i północnej części wybrzeża Peru już w czasach prekolumbijskiej żyły psy przypominające mopsa lub buldoga francuskiego. Nazwane zostały buldogiem chincha. Nie można jednak stwierdzić żadnego podobieństwa genetycznego do buldożka czy mopsa, gdyż buldog chincha zniknął wraz z upadkiem kultu Inków.

 

Wykopalisko z Trujillo

W wydanej w 1939 roku książce Ignacego Manna pt. "Rasy psów" znajduje się fotografia naczynia odnalezionego w czasie prac wykopaliskowych w Trujillo ( Peru ),  pochodzącego z epoki prekolumbijskiej. Ozdobione jest ono figurką psa.  Buldogi francuskie w pierwszym okresie swego istnienia, jako określona już rasa, uchodziły za psy plebejskie. Hodowane były przez gałganiarzy (zbieraczy szmat), tkaczy, koronkarzy i woźniców.  Zmiana ich statusu społecznego nastąpiła w chwili, gdy król angielski Edward VII stał się posiadaczem buldożka, a Toulouse-Lautrec uwiecznił nietoperzowatego pieska na jednym ze swoich obrazów. Za sprawą swojego, tak szczególnego wyglądu i charakteru w latach 80-tych ubiegłego wieku psy z przedmieść i hal targowych podbiły sfery wyższe i świat artystów. Krąg wybitnych osobistości związanych z buldogami francuskimi jest bardzo szeroki np.   Colette - pisarka ,  Maury Maeterlinck - pisarz,  laureat nagrody Nobla ,  Fiodor Szaliapin - śpiewaka światowej sławy ,  Anna Pawłowa - sławna tancerka   ,  Tatiana Romanow - wielka księżna rosyjska  ,  Yves Saint Laurent - dyktator mody

Pierwsze toy-buldogi pojawiły na wystawach obok buldoga około 1836 roku, w związku z tym należy przypuszczać, że zabronienie organizowania walk, nie było jedynym bodźcem do zmiany sposobu hodowli i wyeksponowaniu innych cech psów.  Różniły się od swoich kuzynów nieznacznie, głównie stojącymi uszami i mocniej skróconą żuchwą. Pierwszy klub tej rasy powstał w 1880 roku w Paryżu.  Pierwszy wpis do rejestru dokonano w 1885 roku,   Pierwszy standard został opracowany w 1898 roku.   Pierwszego psa wystawiono w 1887 roku. W roku 1888 zaimportowano pierwszego buldożka do USA, gdzie wzbudziły takie zainteresowanie,  A już w 1896 roku w Nowym Jorku powstał pierwszy amerykański klub hodowców rasy.  Zostały one psami zamożnej części społeczeństwa, i osiągały zawrotne ceny. Z trudem zyskały uznanie nawet wśród sędziów.  W 1896 roku sędzia M. Boutroux z pogardą wyrażał się o psach rzeźników, żyjących wśród prostaków i hołoty, nie uznając ich za samoistną rasę i nie widząc dla nich żadnej przyszłości.  Los potrafi być złośliwy.   Ten sam pan Boutroux, gdy rasa urosła do rangi chluby hodowlanej Francji, w 1910 roku został sekretarzem Klubu Buldoga Francuskiego.   Ostatecznie za datę uznania nowej rasy należy przyjąć 1898 roku kiedy to Centralne Towarzystwo Kynologiczne uznało buldoga francuskiego za nową, odrębną rasę. Przyjęta wtedy została oficjalna jej nazwa - buldog francuski. Anglię podbiły równie szybko gdyż już w 1902 założono klub hodowców rasy, a rok później pierwszy buldożek pojawił się na wystawie.  Buldog francuski zdobył popularność na całym świecie i w dzisiejszych czasach posiada niezliczone rzesze wielbicieli.  Standard ulegał przez lata modyfikacji, obecnie obowiązuje standard z 1994 roku opracowany przez Komitet Klubu Buldoga Francuskiego.

 

 

Historia rasy w Polsce

Buldogi francuskie szybko zadomowiły sie w międzywojennej Polsce.  Świadczy o tym m.in. fakt zamieszczenia ich dokładnego opisu w wydanej w 1928 roku książce M. Trybulskiego pt. "Psy, rasy, hodowla, tresura i leczenie".  Opis ten można traktować jako pierwszą w Polsce publikację "wzorca".   II wojna światowa spowodowała zniszczenie dużej ilości publikacji i dokumentów, na podstawie których można by prześledzić rozwój rasy w naszym kraju. Mimo swej plebejskiej przeszłości buldożki stały się ulubieńcami polskiej arystokracji, zamożnej inteligencji i świata aktorskiego.  W zachowanych numerach miesięcznika "Mój Pies" w nr 2 z 1934 roku można znaleźć fotografię pary buldożków o imionach POUCHE i ZEZETT, stanowiących własność ks. Olgierdowej Czartoryskiej z Baszkowa.  Inż. Sylwester Stachiewicz z Warszawy był znanym hodowcą, wystawcą i jednocześnie importerem buldogów francuskich.  Okres międzywojenny w Polsce zaowocował między innymi powołaniem w 1937 roku Klubu Buldoga Francuskiego. Coś tajemniczego muszą skrywać w swym wnętrzu te "dziwne ludziki", jeżeli miłość do nich potrafi przechodzić z pokolenia na pokolenie.  Wybuch II wojny światowej zahamował rozwój kynologii w Polsce.  Kolejny etap jej rozwoju rozpoczyna się po 1945 roku.  W hodowli buldogów francuskich przodowała Warszawa, choć pojedyncze egzemplarze przedstawicieli tej rasy napotykano również w innych rejonach kraju, między innymi na Śląsku i w Krakowie.  Pierwszymi powojennymi hodowcami buldożków byli mieszkający na ul. Koszykowej państwo Weberowie.  Niemal w tym samym czasie powstała hodowla "Varsovia" inż. Zdzisława Lubowickiego. Wspaniałą okazała się hodowla "100 Pociech". W 1997 r.  hodowla "Draczyn" zapoczątkowała w Polsce hodowlę buldożków francuskich w kolorze beżowym importując z Francji szczeniaka  TOBIAS les Petits Archanges. Polskie buldożki są znane w Europie, a w rękach polskich wystawców są psy wyhodowane w Polsce i często posiadające najwyższe tytuły np:  Zwycięzcy Europy czy  Interchampiona .

do góry

 

                                                     

                                       WZORZEC  RASY 

Wzorzec  rasy Buldog Francuski  wpisany  do  FCI  pod  nr : 101     

Wrażenie ogólne : Typowy, mały molos . Pies mocny w swej małej postaci, krótki, zwarty we wszystkich proporcjach : szata gładka, pysk krótki i płaski, stojące uszy, ogon krótki z natury. Musi sprawiać wrażenie zwierzęcia aktywnego, inteligentnego, bardzo muskularnego , o budowie zwartej i mocnym kośćcu.

 Zachowanie i charakter: towarzyski, żywy, skory do zabaw, chętny do ćwiczeń, pełen zapału. Szczególnie czuły w stosunku do swego pana i dzieci.

Głowa: musi być bardzo mocna, szeroka i graniasta, skóra pokrywająca głowę tworzy niemal symetryczne zmarszczki. Charakterystyczną cechą głowy buldoga jest cofnięcie części szczękowo-nosowej i czaszka o zwiększonym wymiarze poprzecznym (szerokości) kosztem długości.

Czaszka: szeroka, niemal płaska, czoło niemal wypukłe. Wydatne łuki nadczołowe, przedzielone bruzdą, wybitnie rozwiniętą między  oczami. Bruzda nie może przechodzić nad czoło. Guz potyliczny słabo rozwinięty.

Stop: głęboko zaznaczony. Twarzoczaszka. Nos: szeroki, bardzo krótki, zadarty. Nozdrza szeroko rozwarte i symetryczne, skierowane ukośnie do tyłu. Budowa nozdrzy oraz zadarty nos muszą jednak umożliwiać swobodne oddychanie  przez nos. Kufa: bardzo krótka, szeroka z symetrycznymi zmarszczkami schodzącymi symetrycznie na górną wargę ( długość kufy wynosi około 1/6 całej długości głowy). Szczęka i żuchwa: szerokie ,graniaste, mocne. Żuchwa tworzy szeroki łuk wychodzący  ponad szczękę. Przy zamkniętym pysku wysunięcie żuchwy łagodzone jest przez wygięcie jej łuków bocznych. Zęby : siekacze żuchwy nigdy nie mogą być cofnięte poza siekacze szczęki. Łuk siekaczy dolnych jest zaokrąglony. Żuchwa nie może wykazywać odchylenia bocznego ani skręcenia. Wzajemny układ łuków siekaczy nie jest ściśle określony: najistotniejsze jest schodzenie się warg w  taki sposób , by zęby były zupełnie niewidoczne.

Wargi : grube, nieco luźne i czarne. Górna warga łączy się z dolną w jej środkowej części, całkowicie zakrywając zęby, które nie mogą być widoczne. Język również nie może być widoczny. Policzki: mięśnie policzków dobrze rozwinięte, ale nie wypukłe. Oczy: o żywym wyrazie, osadzone nisko, dość daleko od nosa a przede wszystkim od uszu. Ciemnej barwy, dość duże, wyraźnie okrągłe, lekko wypukłe, białkówki całkowicie niewidoczne, kiedy pies patrzy przed siebie. Oprawka powiek  powinna być czarna.

Uszy: średniej wielkości, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach. Osadzone wysoko na głowie, ale niezbyt blisko siebie, noszone prosto. Otwór słuchowy skierowany ku przodowi. Skóra musi być delikatna i miękka w dotyku. Szyja: krótka, nieco wysklepiona. Tułów.  Linia grzbietu: stopniowo wznosi się na poziomie lędźwi, a potem gwałtownie opada ku ogonowi. Taka właśnie budowa jest pożądana i jest wynikiem krótkości partii lędźwiowej. Grzbiet: szeroki i muskularny. Lędźwie: krótkie i szerokie. Zad: skośny.

Klatka piersiowa: cylindryczna i głęboka, beczkowato wysklepiona, bardzo wyraźnie zaokrąglona. Pierś: szeroka. Brzuch podciągnięty, lecz nie przesadnie( nie charci). Ogon krótki, osadzony nisko na zadzie, bardzo blisko pośladków, gruby u nasady zawęźlony lub złamany z natury i zwężający się na końcu. Kończyny przednie: oglądane z boku i przodu - ustawione pionowo i równolegle, w pozycji stojącej kończyny przednie w znacznej odległości od siebie.  Kończyny tylne: mocne i muskularne ( nieco dłuższe niż kończyny przednie) co powoduje uniesienie zadu. nogi oglądane z boku i tyłu - ustawione pionowo i równolegle.

 Szata: piękna  i gładka sierść , przylegająca , lśniąca i miękka. Maśc: jednolicie płowa pręgowana lub nie, ewentualnie z niewielką ilością bieli.  płowa, pręgowana lub nie , ze średnią lub dużą ilością bieli. Wszystkie odcienie barwy płowej są dopuszczalne, od czerwonego do jasnobrązowego ( kawa z mlekiem). Całkowicie białe psy klasyfikuje się jako "płowe, pręgowane z dużą ilością bieli". Wymiary i ciężar ciała: masa nie może być mniejsza niż 8 kg, ani też większa niż 14 kg u buldogów w dobrej kondycji. Wymiary proporcjonalne do masy.  Wszelkie odstępstwa od podanych wyżej cech należy uznać za wady i oceniać w zależności od ich stopnia.  WADY:* nos wąski lub ściśnięty z chronicznie charczącym oddechem * nie schodzące się wargi * jasne oczy  *  podgardle  *  odstające łokcie  *  staw skokowy stromy lub poddany do przodu  *  ogon wzniesiony, zbyt długi lub nienormalnie krótki  *  szata cętkowana   *  włos nazbyt długi  *  odbarwienie warg   *  nieprawidłowy chód  

WADY POWAŻNE:  *   widoczne siekacze przy zamkniętym pysku  *  ukazujący się język przy zamkniętym pysku  * pies "grający na bębnie" (sztywny ruch przednich kończyn)  *  miejsca pozbawione pigmentu na głowie płowych osobników  *  nadmierna lub niedostateczna waga   

WADY ELIMINUJĄCE:  oczy niejednakowego koloru  *  nos o barwie innej niż czarna  *  zajęcza warga  - pies, którego żuchwa  układa się za szczęką górną  *  stale widoczne zęby przy zamkniętym pysku  *  uszy nie noszone prosto  * okaleczenia uszu, ogona lub tylnych kończyn  * ostrogi (wilcze pazury)  * szata koloru czarnego, podpalana, myszata, kasztanowata  * brak ogona 

UWAGA: Samce muszą mieć oba jądra całkowicie opuszczone do moszny, wyraźnie w niej widoczne.

do góry

 

DLACZEGO  BULDOG Francuski?

Wybór rasy psa, który zagości na długie lata w naszym domu powinien być wyjątkowo przemyślany.

  Buldog francuski i chart polski są, choć w to trudno uwierzyć, członkami tego samego gatunku Canis familiaris - mają takie same wzory genetyczne, anatomię i podstawowe popędy.

Przez wieki ludzie stworzyli zadziwiająco różne odmiany wewnątrz tego samego gatunku, i dzięki starannej selekcji wyhodowali różne grupy psów, które odpowiadają potrzebom ludzi. Stąd pojawiły się psy pasterskie, obrończe, myśliwskie, dowodne, ozdobne. Pamiętajmy , że wyselekcjonowane na przestrzeni wielu lat specyficzne różnice w budowie i zachowaniu poszczególnych ras istnieją do dziś.  Chociaż wspomniany buldog francuski  i chart polski zachowały podstawowe popędy, różnią się między sobą zachowaniem i budową.  Buldożki są małe, choć atletycznie zbudowane , radosne , łagodne, charty zaś duże, smukłe, wrażliwe, polujące, zrównoważone, bardzo pojętne psy. 

* Który z nich będzie lepszym psem dla towarzystwa?. 

* Który jest bardziej tolerancyjnym dla dzieci?. 

*Który potrzebuje więcej ruchu?.

*Który przysporzy mniej problemów medycznych a który mniej brudzi w domu.

* Wreszcie który nam się bardziej podoba?.

 Na te pytania i wiele innych musimy sobie odpowiedzieć i przemyśleć jaka rasa nam bardziej odpowiada. Nie można kierować się tylko estetycznymi względami , bo można wybrać rasę która koliduje z stylem życia danej osoby. Człowiek starszy, nie lubiący długo spacerować, mający mniej siły, wybierze buldożka. Młody, lubiący sporty, ( jazdę rowerem, wycieczki...) dobrze będzie się czuł mając za towarzysza tych wypraw, chętnego, niestrudzonego charta.

 

 

 


 

 

 

Do góry