Buldog francuski zdrowie choroby oczu

Wybierz temat:

katarakta
suche oko
trzecia powieka
Mopsie oczy ze względu na specyficzna budowę czaszki są narażone bardziej od innych ras na różne  wypadki. Tak samo jak u innych ras mogą wystąpić różne choroby oczu.  Najczęściej występujące  choroby oczu to katarakta, dystrofia rogówki, distichiasis, entropium, microphtalmia, postępujšcy zanik siatkówki (progresywna atrofia siatkówki), dystrofia siatkówki / Retinodystrofia, Keratokonjuktivitis sicca / yndrom suchego oka, utrudniony odpływ łez
distichiasisi
microphtalmia
dystrofia rogówki
dystrofia siatkówki
dysplazja siatkówki
zaćma
P R A
KATARAKTA
Katarakta to zmętnienie fizjologicznie przejrzystej soczewki oka. Zmętnienie zwykle jest koloru białego, ale bywa też żółtawe lub szarawe. Ograniczenie widzenia zależy od wielko�ci zmiany - im większa, tym bardziej ograniczone jest widzenie. Katarakta może być także efektem wystąpienia cukrzycy i wtedy rozwija się zwykle znacznie szybciej niż dziedziczna katarakta.  Katarakta zwykle jest zauważana pierwszy raz jako zauważalny inny kolor oczu. Środek oka jest zwykle punktowo biały, żółty lub szarawy. Pies również będzie miał problemy ze wzrokiem, zauważalne dla właściciela.
Postępowanie i leczenie Katarakta jest doskonale widoczne przy badaniu oftalmoskopem i może być zdiagnozowana przy rutynowym badaniu oka. Jedynym sposobem leczenia katarakty jest chirurgicznie jej usunięcie.
  SYNDROM SUCHEGO OKA
Syndrom suchego oka / Keratokonjuktivitis sicca jest spowodowana przez ograniczoną produkcję łez. Doprowadza to do stanów zapalnych spojówki i rogówki, wypływów ropnych, a w konsekwencji także owrzodzeń rogówki . Jest to schorzenie przede wszystkim do�ć bolesne. Leczenie polega na codziennym, regularnym zakraplaniu tzw. sztucznych łez oraz na leczeniu ewentualnych stanów zapalnych.

GRUDKOWE ZAPALENIE TRZECIEJ POWIEKI
Grudkowe zapalenie trzeciej powieki występuje dość często u młodych psów w wieku 6-18 miesięcy. Trzecia powieka, znajdująca się pomiędzy powieką dolną a gałką oczną, zbudowana jest z chrząstki, na której powierzchni znajduje się gruczoł łzowy i grudki limfatyczne (chłonne) pokryte łącznie spojówką. Grudki te, wchodzące w skład układu odpornościowego, pełnią funkcję obronna, przed infekcjami o rozmaitym podłożu (wirusowym, bakteryjnym czy grzybiczym).W momencie zakażenia, objętość grudek powiększa się, z racji namnażania się w tym czasie komórek obronnych. Jednak gdy zapalenie posiada charakter przewlekły, a przyrost komórek jest znaczny, grudki powiększają się do bardzo dużych rozmiarów. Pojawia się wysięk z oka, często o ropnym charakterze, oko jest silnie zaczerwienione, i sprawia zwierzęciu ból- pies często przeciera oczy łapą, powiększając tym samym zakażenie. Przy wystąpieniu w/w stanu zapalnego, należy udać się do lekarza; pies dostanie środki przeciwzapalne, i antybiotyki. Jeśli kuracja nie przynosi rezultatu, weterynarz może zlecić operacyjne usunięcie grudek- zabieg odbywa się pod narkozą.  Wielu wetów uwaza, ze lepiej prowadzic leczenie zachowawcze (szczególnie u młodych psów) bo wprawdzie ono może trwac nawet kilka miesięcy to problem zniknie sam wraz z osiagnięciem przez psa dojrzałości. Natomiast chirurgiczny zabieg mało że nie daje żadnej gwarancji, ze problem sie nie powtórzy to pozbawia psa jego naturalnej ochrony przed infekcjami.

 

DISTICHIASISI
W wielu przypadkach może powodować stany zapalne, łzawienie itp. Distichiasis polega na tym, że rzęsy wyrastają na wewnętrznej częsci powieki. Rzęski te drażnic rogówkę w sposób mechaniczny.  Leczenie polega zwykle na aplikacji kropli, aby chronić rogówkę przed uszkodzeniem oraz na zabezpieczeniu futerka przed zabrudzeniem. Sš to metody dajce jednak tylko chwilowo ulgę. Jedyna skuteczna metod jest chirurgiczne usunięcie rzęsek. Czasami jednak tak usunięte rzęski potrafią odrastać. Trwają w obecnym czasie badania nad metoda polegając na wymrażaniu rzęsek.

 

MICROPHTALMIA
Microphtalmia jest dziedziczna choroba . Jedno lub oboje oczu jest wyra�nie mniejsze niż normalnie, co prowadzi do problemów z widzeniem, możliwa jest także całkowita ślepota. Nie ma żadnych możliwości leczenia tej choroby.

DYSTROFIA ROGÓWKI
Dystrofia rogówki / Corneal Dystrophy  to krystaliczne mętnienie rogówki występujące bez stanów zapalnych. Na skutek zaburzenia metabolizmu lipidów (tłuszczy) w obrębie rogówki, dochodzi do gromadzenia się złogów (kryształów) tłuszczu, najczęściej cholesterolu. Złogi te są widoczne w postaci malutkich szaro-mlecznych punktów zmętnienia na rogówce, które występują w obu oczach, zwykle symetrycznie. Zmianom tym nie towarzyszą żadne inne objawy - brak jest wycieków z oczu czy zaczerwienia spojówek. Schorzenie nie zaburza widzenia ani nie jest bolesne, dlatego leczenie nie jest w tym wypadku konieczne. Dystrofia Rogówki często pojawia sie w obu gałkach ocznych - nie określono sposobu oddziedziczalności tej choroby u Tollerów, niemniej Tollery o zdiagnozowanej dystrofii powinny być wykluczane z hodowli.
  Na rogówce odkładają się jony wapniowe oraz lipidy. Najczęściej pierwsze objawy można zauważyć między 2 a 4 rokiem życia psa. Dystrofia rogówki zwykle nie utrudnia widzenia, nie jest bolesna i nie wymaga leczenia.


D
YSTROFIA SIATKÓWKI
Dystrofia siatkówki  to jedna z poważniejszych chorób oczu u psów, która dotyka sporej części populacji sa różnego typu zniekształcenia siatkówki Schorzenie rozwija się kiedy dwie warstwy siatkówki rozklejaja się.



DYSPLAZJA SIATKÓWKI

Dysplazja siatkówki / RD Retinal Dysplasia - dysplazja siatkówki może objawiać się jako "odklejanie się" części lub całej siatkówki, co prowadzi nawet do całkowitej ślepoty zwierzęcia. Jest to wrodzona wada siatkówki, która klinicznie objawia się jako pofałdowanie i pojawienie się "rozetek" na siatkówce lub właśnie jej odklejanie. Diagnozę może postawić jedynie badanie oftalmoskopem przez doświadczonego weterynarza.


DZIEDZINA ZAĆMA
Dziedziczna zaćma / HC Hereditary Cataract - U psów wyróżnia się zaćmę wrodzoną, dziedziczną, starczą oraz wtórną. U psów występuje najczęściej zaćma dziedziczna oraz rzadziej - zaćma wtórna (będąca skutkiem innych chorób np. cukrzycy czy gPRA) oraz zaćma starcza. Zaćma dziedziczna jest chorobą przewlekłą, rozwijającą się latami a jej dokładne przyczyny nadal nie są znane, mimo wieloletnich badań. Pierwsze objawy choroby mogą pojawić się między 1 a 7 rokiem życia i dotyczyć jednego lub obu oczu. Początkowo jest to punktowe, pojedyncze zmętnienie, zwykle w środkowym polu tylnej części soczewki, które widoczne jest jedynie w badaniu okulistycznym. W tym okresie pies nie ma żadnych problemów z widzeniem i zachowuje się zupełnie normalnie. U większości psów rozwój choroby zatrzyma się na tym etapie, jednak u niektórych pojawiają się kolejne zmętniałe punkty, aż z czasem dojdzie do zmętnienia całej soczewki i całkowitej ślepoty.

 
POSTEPUJĄCY ZANIK SIATKÓWKI PRA
Postępujący zanik siatkówki / PRA - Progressive Retinal Atrophy  nazywany także postępującym zwyrodnieniem siatkówki jest znanym od dawna schorzeniem oczu o charakterze dziedzicznym, które występuje u bardzo wielu ras psów.
PRA
jest wspólnym terminem służącym do opisu szeregu wrodzonych degeneracji siatkówki oka. Schorzenie to związane jest z degeneracją fotoreceptorów znajdujących się w siatkówce oka (odpowiada ona za zamianę dochodzących z zewnątrz bodźców świetnych, na impulsy mózgowe, docierające za pośrednictwem nerwu wzrokowego do mózgu). Siatkówkę tworzą dwie warstwy: pigmentowany nabłonek i część nerwowa. Pierwsza z nich, nabłonek, odpowiada za zaopatrzenie w substancje odżywcze i usuwanie obumarłych już tkanek. Degeneracja fotoreceptorów położonych w centralnej części siatkówki (CPRA) nazywana jest także dystrofią pigmentowanego nabłonka siatkówki (RPED- Retinal Pigment Epithelial Dystrophy). Powoduje ona uszkodzenie komórek, które nie mogą dostatecznie szybko rozkładać zużytych fragmentów, ani też wytwarzać nowych. W wyniku rozwoju schorzenia, fotoreceptory degenerują się, co prowadzi do pogorszenia wzroku. Chore zwierzęta tracą możliwość widzenia centralnego; pozostaje im jedynie peryferyjne pole widzenia. Jedynym sposobem ograniczenia występowania tej choroby u przyszłych pokoleń jest wykonywanie dokładnego badania okulistycznego bązdecydowanie bardziej skuteczne - wykonanie testu genetycznego u wszystkich psów, które przeznaczone są do hodowli. Nie istnieje obecnie żaden skuteczny sposób leczenia chorych zwierząt. Chorobę można wykryć badaniem okulistycznym psów powyżej 12-tego miesiąca życia, ale najlepiej przeprowadzić je w wieku 18 miesięcy, bądź wykonaniem testu DNA w każdym wieku (można w ten sposób przetestować także szczenięta. Możliwe wyniki:
P.R.A. czysty - genotyp A (Optigen) N/N (Laboklin)
P.R.A. nosiciel - genotyp B (Optigen), N/PRA (Laboklin)
P.R.A. chory - genotyp C (Optigen) PRA/PRA (Laboklin)
Ryzyko otrzymania w hodowli chorych zwierząt jest bardzo niskie jeśli dopuszcza się do hodowli jedynie zdrowe osobniki. Chorzy rodzice powinni być natychmiast wykluczeni z hodowli. Psa z wynikiem B można kryć psem z A, natomiast pies o genotypie A może być krzyżowany zarówno z osobnikiem o genotypie A jak i B. Dopuszcza się następujące warianty potomstwa :
A + A - wszystkie szczenięta będą posiadać genotyp A
A + B - 50% szczeniąt z miotu będzie A, natomiast 50% B
B + B - 50% B, 25% A, 25% C
B + C - 50% B, 50% C
C + A - 100% szczeniąt B
C + C - 100% C
Test genetyczny można wykonać w dwóch laboratoriach na świecie - laboratorium Optigen w USA oraz laboratorium Laboklin w Niemczech. W obydwu przypadkach należy pobrać u weterynarza krew do specjalnej próbówki (w LABOKLIN'ie istnieje także możliwość pobrania wymazu z policzka), wypełnić odpowiedni formularz, i wysłać - na wyniki czeka się około tygodnia do 3 tygodni.

 

Do góry