RODOWÓD
Pies rasowy musi mieć poświadczenie swojego urodzenia w postaci dokumentu. Takim dokumentem u psa jest właśnie RODOWÓD psa. Kazdy człowiek ma metrykę urodzenia - psy rasowe również posiadają metrykę swojego urodzenia. Jeżeli chcemy mieć buldoga, a więc psa konkretnej rasy kupmy go od hodowcy (a nie handlarza ) wraz z rodowodem. Nierozsądnym jest kupowanie psa podobnego do danej rasy (w tym wypadku do buldoga) bez papierów. Płacimy wtedy wcale nie takie małe pieniądze za "kota w worku", gdyż nie wiemy co wyrośnie ze ślicznego szczeniaczka. Nie ma powodu, aby wierzyć w słowne zapewnienia handlarza. Kupując takie szczenię nie mamy żadnej gwarancji, ze wyrośnie z niego pies o wyglądzie i co ważniejsze o charakterze rasy, którą miał reprezentować. Nie znamy przecież rodziców, dziadków itd. szczenięcia. Często słyszy sie słowa:" po co mi rodowód skoro nie zamierzam wystawiać psa" ale takie myślenie jest całkowicie błędne. Rodowód nie służy do wystawiania psa. Rodowód jest potwierdzeniem rasowości psa, dokumentem jego urodzenia.

PRACA HODOWLANA
Rozmnażanie psów z rodowodem wiąże się z pracą hodowlaną, odpowiednim doborem partnerów, selekcją itd., wszystko po to, aby uzyskać jak najlepsze potomstwo. Nie zapominajmy, że psy tak jak i ludzie dziedziczą po rodzicach, dziadkach, pradziadkach, itp. różne cechy. Dlatego dobór rodziców odbywa się na podstawie nie tylko ich wyglądu, ale i z uwzględnieniem ich przodków.

WAŻNE!
Jeżeli chcemy po prostu mieć psa i nie zależy nam na jego wyglądzie ani nie mamy specjalnych wymagań co do charakteru, możemy udać się do schroniska dla bezdomnych zwierząt i uszczęśliwić jakiegoś kundelka za symboliczną opłatą. Będzie to dobry uczynek a piesek odwdzięczy nam się dozgonną przyjaźnią.

Jeżeli jednak chcemy mieć psa o określonym wyglądzie i charakterze, psa konkretnej rasy kupmy go od hodowcy, wraz z rodowodem, który jest dokumentem określającym pochodzenie psa, stwierdzającym jego rasowość. Kupując szczenię rodowodowe  mamy gwarancję, że wyrośnie z niego pies danej rasy tzn. o wyglądzie i charakterze specyficznym dla danej rasy.

ZWIĄZKI W POLSCE
Obecnie w Polsce są rózne stowarzyszenia, które zajmują się zrzeszaniem hodowcow psów rasowych.O wyborze psa z rodowodem nie zawsze decyduje snobizm. Po psie rasowym wiadomo, jakiego można spodziewać się wyglądu, wielkości i psychiki. Natomiast "wielorasowiec" bywa konglomeratem najróżniejszych cech, często ze sobą sprzecznych. Wielkość może odziedziczyć po owczarku niemieckim, a charakter po ratlerku czy pekińczyku. Psy rasowe - dzięki racjonalnej hodowli dziedziczą cechy fizyczne i psychiczne określane wzorcem dla każdej rasy. 

POLECAMY KSIĄZKI
Polecamy ksiązki o psach, które warto mieć w swojej biblioteczce.

  zobacz więcej     online

Z CZEGO WYNIKA CENA PSA RASOWEGO
Wysoka cena psów z dobrych hodowli nie bierze się znikąd. Nie jest wynikiem spisku hodowców, mody, czy pogoni za zarobkiem i często stanowi zaledwie zwrot kosztów wyhodowania psa. Na koszty hodowli składają się przede wszystkim:

1. Składki w organizacji, do której należy hodowca

2. Zarejestrowanie przydomka hodowlanego

3. Zarejestrowanie hodowanych psów

4. Koszt uzyskania licencji hodowlanej

5. Koszt krycia suczki

6. Często koszt sprowadzenia psa z zagranicy, jeśli hodowca chce wprowadzić nową linię genetyczną i uniknąć krzyżowania zbyt blisko spokrewnionych zwierząt

7. Odpowiednie karmienie zarówno szczeniąt, jak i ich matki

8. Opieka weterynaryjna, szczepienia ochronne szczeniąt i ich rodziców

9. Koszty: przeglądu miotu, karty kopulacji, karty miotu, chipów, metryk.

PASZPORT DLA BULDOGA
Paszport musi być wystawiony przez uprawnionego lekarza weterynarii. Listę tych lekarzy można znaleźć na stronie www.vetpol.org.pl  Można zachipować psa przy wyrabianiu paszportu. Jak wyrobić psu paszport?  Najpierw szukamy lecznicy - można do kilu zatelefonować i dowiedzieć się czy sa uprawnieni do wystawiania paszportów.  Następnie udajemy sie do tej lecznicy z książeczką zdrowia oraz z mopsem (pies musi mieć ważne świadectwo szczepienia na wściekliznę) można mieć metrykę albo rodowód psa poświadczający tatuaż psa wtedy do rodowodu bedzie wpisany tatuaz oraz chip.  Jesli pies nie ma chipa to lekarz, wydalając paszport, psa zachipuje i pokaze włascicielowi w czytniku, ze numer zgadza sie z wklejką. Wtedy "wklejke" z nr. chip można od razu wkleić do metryki urodzenia.  Gdy nasz pies ma z nami podróżować samolotem wtedy nalezy miec do paszportu wpisane zaświadczenie o zdrowiu psa, ktore jest wazne tylko 3 dni (w tym czasie przekracza sie granice) . W paszporcie jest miejsce na taki wpis.  Dostaniemy również plastikowe mini kóleczko z wpisem w jakiej bazie z danymi znajduje sie numer chipa przypisany dla naszego mopsa.

PIES TO ZWIERZĘ TERYTORIALNE, STADNE, DRAPIEŻNIK
Te cechy w pewien sposób go określają; wszystkie psie zachowania, także te agresywne, dają się wyjaśnić i - wbrew temu, co zdaje się sądzić wiele osób - są z psiego punktu widzenia absolutnie racjonalne.  Ludzka rodzina jest dla psa stadem, czy to się komuś podoba, czy nie - jako zwierzątko uwarunkowane przez wymienione tu cechy, usiłuje ustalić w naszym domu swoją pozycję.  Rozwój wypadków w naszej rodzinie będzie zależał od tego, z jakim osobnikiem mamy do czynienia; im bardziej dominujący i skłonny do zwady piesek, tym więcej problemów przed nami...
Dotyczy to praktycznie wszystkich ras.  Jeśli mamy psa ze skłonnościami do dominacji, tym, czego na pewno nie unikniemy, będą starcia z innymi psami. Za to co się będzie działo w naszym domu, będzie zależało od tego, jak my, ludzie, ustawimy hierarchię.  Wielu czytelników powie: "e tam, to przesada z tą hierarchią, miałem w życiu już tyle psów, traktowałem je po partnersku, niewiele od nich wymagałem a jednak nigdy żaden mnie nie zaatakował. Myślę że to wszystko nieprawda, pies oddaje nam miłość jaką mu dajemy i tyle".  Tymczasem wszystko zależy od charakteru danego osobnika. Zapewne mieliśmy szczęście nie natrafić na prawdziwego dominanta, takiego na przykład, który zabroniłby nam siadać na kanapie albo wychodzić z domu.  Tylko... czy nasz ukochany piesek nie atakował aby psów na ulicy? Nie zawsze wracał na wołanie? Nie ciągnął na smyczy? A pozwalał się kąpać? Czesać? Czy zachowywał się grzecznie u weterynarza?
 Wszystkie wymienione tu problemy są dowodem braku podporządkowania. Taki pies nie widzi powodu, dla którego miałby nas słuchać, co więcej, uważa on, że to on może nam dyktować warunki na jakich współżyjemy.  Brak ustalonej hierarchii nie musi owocować agresywnymi zachowaniami wobec członków rodziny.  W populacji psów domowych procent osobników silnie dominujących jest niewielki. Są takie rasy, gdzie ich procentowy udział jest większy - taką rasa są na przykład rottweilery. Cała nagonka na nie jest spowodowana faktem że tak naprawdę społeczeństwo nie jest przyzwyczajone do takich cech psiego charakteru i do tego typu temperamentu. W doniesieniach mediów psy zmieniają się w monstra, działające irracjonalnie, z samej żądzy krwi...

Najłatwiej wyjaśnić cała rzecz na przykładzie, jakim jest drzemiący w psach popęd łowiecki. Niektóre psy w ogóle nie zdradzają zamiaru gonienia kotów (i cale szczęście dla tych ostatnich...), za to większość psów startuje do pogoni, kiedy trafi im się okazja. Gdy jednak zdarzy im się kota dogonić, pies jakby tracił zapał, wygląda na to, że nie wie, co dalej robić (właściciele często interpretują to zachowanie jako "chęć zabawy" - "on nie chce zrobić kotu krzywdy!") co oczywiście nie jest prawdą.  Natomiast pewien, na szczęście nieduży, procent psów goni kota i zabija go. Co powoduje te różnice w zachowaniu?  Warto zrozumieć, że nasz pies nie jest "produktem naturalnym".  To my przez wiele wieków hodowli modyfikowaliśmy jego charakter, naturę, wybieraliśmy te cechy, które uznawaliśmy za przydatne dla siebie.
Pies, który zachował dostatecznie dużo cech pierwotnych - taki "bliższy natury" - goni kota i zabija go zgodnie z działającymi w nim popędami.  Psy, w których instynkt łowiecki nie jest już wystarczająco silny, wyruszają za uciekającą zwierzyną, ale potem "nie stać ich" na jej zabicie. Instynkty te, oprócz oczywistych różnic rasowych (są duże szanse że wyżeł pogoni za kotem, mops zaś nie będzie tego uważał za konieczne) są różne u poszczególnych osobników.  Z psem, który nie zatracił silnych popędów, można w pewnych warunkach dobrze pracować, ale jako pies-towarzysz w mieście, wśród ludzi i w skomplikowanych (i dla niego całkowicie sztucznych) układach społecznych może stać się istnym utrapieniem dla właściciela.